Sual: İslam Ahlakı kitabında, (Allahü teâlâ, ibadetleri, Cennete girmek için sebep yaptığını bildiriyor. Yani Cennet nimetlerini ibadetlere karşılık olarak yaratmıştır. Hadis-i şerifte “Hiç kimse Cennete, ibadeti sebebi ile girmez” buyuruldu. Karşılık başkadır, sebep olmak başkadır) deniyor. Burada bir çelişki yok mu?
CEVAP
Çelişki yoktur. İman etmeyeni ve ibadet etmeyeni de Cennetine koymaz. Cenneti ibadetlere karşılık yaratmıştır. Karşılık başkadır, sebep başkadır. Cennete, Allahü teâlânın lütfu ve ihsanı ile girilir. Lütuf ve ihsana kavuşmak için, imanlı olmak şart olduğu gibi, imanı korumak için ibadete de ihtiyaç vardır. İmanı olmayanlara bu lütfu yapmıyor.

Yurtdışına çıkmak için pasaport alsak, hac mevsimiyse hacca gidemeyiz, pasaportumuzu vize etmezler. Pasaportumuz var diye her ülkeye giremeyiz. Pasaportun vize şartı vardır. Ama pasaportu olmayan o ülkeye giremez. Pasaport oraya girmek için bir sebeptir, ama vizesi şarttır.

İşte imansız ve ibadetsiz kimse pasaportsuz kimseye benzer. Vize edecek bir şeyi yoktur.

Pasaportu olan ise eğer vizesi yapılırsa o ülkeye girer. Girmesinde bir sakınca yoksa vizeleri yapılıyor. İbadet eden kimsenin imanı düzgünse vizesi yapılıp Cennete giriyor. Bizim ibadetimiz var, çekilin, biz vizesiz gireriz diyemeyiz. Eğer imanı bozuksa bu ibadeti de işe yaramaz, pasaportu vize edilemez. Demek ki, pasaportu olan bile vizesiz Cennete giremiyor. Pasaportsuz ise hiç girilmez. Vize edilebilecek bir pasaporta sahip olmak gerekiyor.

İmanla ölen kurtulur
Sual: (İmanla öl, gerisine karışma) deniyor. O zaman günahlarımız ne olacak?
CEVAP
Bu söz hadis-i şeriftir. İmanla ölmek, Ehl-i sünnet itikadı üzerine ölmek demektir. Bid’at inanışla ölen, bu müjdeye kavuşamaz. Büyüklerimiz, (Doğru imanla ölene şefaat çoktur, onun için korku yoktur) buyuruyor. Ahirette şefaat çoktur. Peygamberler şefaat edecek, melekler, âlimler, salihler, şehidler, hacılar şefaat edecek, okunan Kur'an-ı kerim şefaat edecek. Daha çok, şefaatler olacaktır. Yeter ki doğru imanla ölmelidir. Tevbe edilen günahlar, zaten affedilir. Tevbe edilmeyen günahlar ne kadar büyük olursa olsun, şefaatle affolacaktır. Bir hadis-i şerif meali:
(Büyük günah işleyen her mümine şefaat edeceğim.) [Buhari, Müslim, Ebu Davud, Tirmizi, Nesai]

Görüldüğü gibi, imanla ölen şefaate kavuşur. Önemli olan düzgün imanla ölmektir. Garanti şefaat olacak diye, günah işlemeye devam edilmemeli, çünkü günahlar zamanla insanı küfre sokar. Küfre düşene de şefaat olmaz. İman ancak, günahlardan kaçıp ibadetleri yapmakla korunur.

İbadet etmeden Cenneti istemek
Sual: Bir kimse, ibadet etmeden, günahlardan sakınmadan, dua ederek Cennete gidebilir mi?
Cevap: Bu konuda İmâm-ı Gazâlî hazretleri, bir talebesine hitaben buyuruyor ki:
“Peygamberimiz Muhammed aleyhisselam bak ne buyuruyor: (Ahirette hesaba çekilmeden önce, dünyada iken hesabınızı görünüz ve tartılmadan önce, kendinizi tartınız!) Hazret-i Ali buyurdu ki: ‘Uğraşmadan, çalışmadan Cennete kavuşacağını zanneden kimse, hayale kapılıyor. Çalışarak kavuşacağım diyenin de kendini yorması, ibadet meşakkatlerini yüklenmesi lazımdır.’ Hazret-i Ali'nin talebesinden Hasen-i Basri hazretleri diyor ki: ‘İbadet etmeden Allahü teâlâdan Cennet istemek, büyük günahtır.’ Büyüklerden biri buyuruyor ki: ‘İlmi faydalı olan kimse, ibadeti bırakmaz, ibadetin sevabını düşünmeyi bırakır.’ Peygamber efendimiz buyurdu ki: (Akıl sahibi, nefsini ezip, ahirette lazım olan şeyler için çalışır. Ahmak, aptal olan da nefsinin arzuları peşinde koşup, Cennete götürmesi için de, Allaha dua eder.)”

Sual: "Müslüman, namazı kendini cehennemden kurtarmak için kılar" diyenlere ne cevap vermelidir?

Cevap: İslamiyeti anlamamış olan bazı kimseler; “Müslümanlar, egoist, yani hodbin, kendini düşünür” namaz kılanlara da; “Kendini cehennemden kurtarmak için namaz kılacağına, kalk insanlara hizmet et!” diyorlar.

İslam dininin, egoist dini olmadığını, egoist olmayanların kıymetli olduğunu, Ehl-i sünnet âlimleri kitaplarında açıklamışlardır. Namaz kılmaya gelince, Müslümanlar, cahillerin zannettiği gibi, Cehennemden kurtulmak, rahata kavuşmak için ibadet etmez. Allahü teâlânın emri olduğu, vazife olduğu için ibadet yapar. “Vazife, amir tarafından emredilen şeyi yapmak, men, yasak edileni yapmamaktır.” Amirlerin emirleri birbirine benzemiyorsa, daha üstün olan amirin emri yapılır. Askerlikte bile, birinci vazife, büyük amirin emrini yapmaktır. Kâfirler, gençleri aldatmak için, vazife mukaddestir, önce vazife, sonra namaz, diyor. Evet, vazife onların zannettiklerinden de daha çok mukaddestir. Fakat, birinci vazife, en büyük amirin emrini yapmaktır. En büyük amir, Allahü teâlâdır. O hâlde birinci vazife, namazdır. Hiçbir amir, hiçbir kumandan, hiçbir makam, bu birinci vazifeyi değiştirmemelidir. Katı kalpli, din düşmanı olup namaza mâni olanların yanında çalışmayıp, buradan uzaklaşmalıdır. Bu Müslümana, Cenâb-ı Hak elbette başka yoldan, daha çok rızık verir. İmâm-ı Gazâlî hazretleri Kimyâ-i se'âdet kitabında buyuruyor ki:

“Namaza mâni olan, güçlük çıkaran vazifede bereket olmaz. Namaza elverişli olan vazifelerde bereket vardır.” Yine bu kitapta buyuruluyor ki:

“Resulullah sallallahü aleyhi ve sellem buyurdu ki: (Müslüman demek, Müslümanlara eli ile, dili ile zarar vermeyen kimse demektir.) Her Müslümanın böyle olması lazımdır. Bir hadis-i şerifte de;

(İmanı kâmil, olgun olanınız, ahlakı güzel olanınızdır!) buyuruldu.”

Görülüyor ki, iman bile, ahlak ile, insanlara faydalı olmakla ölçülmektedir. İslâm Ahlâkı kitabında, Müslümanların güzel ahlakı uzun yazılıdır. Namaz kılarken, bütün müminlere selam verilmekte, dua edilmektedir. Namaz kılmayan ise, müminlerin bu hakkını çiğnemektedir. O hâlde, namaz kılmak, bencillik, hodgamlık değil, hayırhahlıktır. Namaz kılmamak ise, zulümdür.